LILO (LInux LOader) jest najbardziej popularnym linuksowym bootloaderem, jego instalacja polega na utworzeniu pliku konfiguracyjnego (/etc/lilo.conf) a następnie na wydaniu polecenia lilo, w celu instalacji w MBR lub bootsektorze. Każda modyfikacja pliku konfiguracji, wygenerowanie nowego obrazu initrd lub instalacja nowego jądra pociąga za sobą konieczność ponownej instalacji obrazu.

O initrd poczytamy w tym dokumencie.

Konfiguracja podstawowa

Poniżej, dla przykładu przedstawiony został bardzo prosty plik konfiguracji, ma on za zadanie umieścić lilo w MBR dysku twardego, umożliwiając w ten sposób uruchomienie naszej dystrybucji.

boot=/dev/hda read-only lba32 image=/boot/vmlinuz label=pld root=/dev/hda1 initrd=/boot/initrd

Plik konfiguracji lilo dzieli się na dwie zasadnicze części: blok opcji głównych oraz opcje obrazu. W powyższym przykładzie opcje główne umieszczone są na samym początku (do pustego wiersza). Wartość zmiennej boot mówi gdzie ma zostać zainstalowany bootloader (bootsector/MBR), w tym wypadku jest o MBR dysku. Opcja read-only wymusza start systemu w trybie tylko do odczytu (później jest przemontowany na tryb do odczytu i zapisu), lba32 włącza wykorzystanie 32-bitowego adresowania (jest rozwiązaniem limitu cylindra 1024).

Następna sekcja (ustawienia obrazu) to konfiguracja dla konkretnego systemu operacyjnego (tutaj Linuksa). Każdy system, który mielibyśmy obsługiwać z poziomu lilo, musi mieć taką sekcję. Opcja image rozpoczyna sekcję i jednocześnie wskazuje ściekę do jądra, label to wyświetlana etykieta obrazu, root wskazuje urządzenie z głównym systemem plików, initrd to ścieżka do obrazu initrd (initial ramdisk).

Opcję root szerzej opisano w tym dokumencie. Z nazewnictwem urządzeń masowych zapoznamy się w tym dokumencie.

Dzięki powyższej konfiguracji bootloader bezzwłocznie uruchomi nasze PLD zainstalowane na pierwszej partycji dysku hda bez zadawania jakichkolwiek pytań. W wielu przypadkach będziemy chcieli przekazać do dla kernela specjalne parametry lub mieć możliwość wyboru innego systemu operacyjnego (o ile dodaliśmy do lilo taką możliwość). Wtedy konieczne będzie zdefiniowanie dwóch dodatkowych opcji:

prompt timeout=100

Inne systemy operacyjne

Istnieje możliwość uruchamiania wielu systemów operacyjnych z poziomu lilo, w tym celu do pliku konfiguracji musimy dodać odpowiednie obrazy i opisane wcześniej opcje prompt i timeout. Poniżej została umieszczona sekcja pozwalająca uruchomić system DOS/Windows umieszczony na dysku hda3.

other=/dev/hda3 label=windows

Domyślnym obrazem wybranym przez bootloader jest ten pierwszy w kolejności w pliku konfiguracji, możemy to ustawienie bardzo prosto modyfikować za pomocą opcji default wskazującej etykietę domyślnego obrazu np.:

default=pld

Frame Buffer

Frame Buffer (bufor ramki) to m.in. mechanizm pozwalający na pracę konsoli w wyższych rozdzielczościach. Aby go włączyć, do konfiguracji linuksowego obrazu lub do sekcji głównej dodajemy parametr jądra vga np.:

vga=0x303

image=/boot/vmlinuz label=pld root=/dev/hda1 initrd=/boot/initrd vga=0x303

Graficzne menu

Jeśli zdecydowaliśmy się na wyświetlanie menu początkowego (za pomocą opcji prompt) to możemy się pokusić o ustawienie graficznego menu. Z pakietem lilo dostajemy odpowiednio przygotowane bitmapy, musimy tylko dodać kilka opcji do głównej sekcji pliku konfiguracji.

Wskazujemy interesujący nas obrazek:

bitmap = /boot/lilo-pldblue8.bmp

bmp-table = 17,9;1,14,16,4 bmp-colors = 0,213,137;152,24,1 bmp-timer = 2,29;152,52,1

Zakończenie

Kiedy już skonfigurujemy nasz bootloader wydajemy polecenie lilo:

# lilo Added pld *